• मंगलबार १२-२५-२०७६/Tuesday 04-07-2020/ 02:19 pm

सम्झनामा अनेकोट र साँस्कृतिक प्रतिरोध दिवस  

२०५७ चैत ४ गते साँझ अफिसमा फोन आयो । फोन जनादेशका कार्यकारी सम्पादक गोविन्द आर्चायको थियो । 

‘नजिकै हो भोली नै फर्किने जानुपर्यो तपाईं’ गोविन्द सरले भन्नुभयो ।

गुणराज दाइलाई भनें–‘दाइ म भोली बाहिर जान्छु । बेलुकी आइन्छ भनेका छन् माओवादीका  

‘ओहो राम्रो नि, भइहाल्छ नि । पहिलेको जस्तै राम्रो रिपोर्टिङ्ग गर्नु नि’ गुणराज दाइले भन्नुभयो । 

तत्कालै गोविन्द सरलाई फोन गरें–‘गोविन्द सर मलाई अफिसले जान भन्यो ।’

‘त्यसो भए तपाईंहरु बिहान ८ बजे तीनकुनेको मन्दिर छेउँमा सम्पर्क स्थान दिइएको छ । 
त्यहीं आईपुग्नु होला ।’

माओवादीको कार्यक्रममा जानेबेला कोसँग सम्पर्क गर्ने, कुन ठाउँ जाने अग्रिम जानकारी नगराईने चलन थियो । हामीले जानकारी पनि मागिन्नथियो । 

जाने कता हो थाहा थिएन । सम्पर्कमा डा. ऋषिराज बरालको नाम बिहान दिइयो । समयमै तीन कुने मन्दिर छेउमा पुगें । त्यतिबेला तीनकुनेमा ६ लेनको बाटो बनेको थिएन । मार्वलहरुको पसल थिए ।

एउटा सेतो जिप आयो । जीपमा डा. बराल, आनन्दराम पौडेल, कृष्णज्वाला देवकोटा, मनऋषि धिताल, दिनेश रेग्मी, मधुसुधन पाण्डे र एकजना नचिनेका व्यक्ति आए । दिनेशजी त्यतिबेला नेपाल समाचारपत्रमा काम गर्नुहुन्थ्यो । 

काभ्रे जाने जानकारी गराउनुभयो डा. बरालले ।

मूलबाटो छोडेर सरासर बनेपा पुगियो । त्यहाँ पुगेपछि कुन बाटो जाने भन्नेमा ती अपरिचित मान्छे र डा. बरालबीच कुरा भयो । सिधै बाटोबाट जाँदा अबरोध हुन सक्ने भएकाले नयाँ बाटो जाने निर्णय लिनु पर्ने भयो । 

भर्खर ट्रयाक खोलेको बाटोबाट जाने निधो भयो । चालकलाई त्यो बाटो थाहा रहेनछ । बनेपाबाट मयूर फिलिमहल हुँदै उत्तरपूर्वी बाटो लाग्ने सल्लाह परिचय नभएका व्यक्तिसँग भयो । परिचय नभएका व्यक्तिसँग डा. बराल गफ गरिरहनुभएको थियो । हामीलाई लिन आएको माओवादी भन्ने स्वतः थाहा भयो । 

‘भाइ बायाँबाट जाऔं’ डा. बरालले भन्नुभयो ।

‘भरखर ट्रयाक खालेको बाटो हो, कहिल्यै गइएको छैन । जान सकिन्न कि ? बाटो अप्ठेरो छ होला’ चालकले भन्यो । 

‘साथीहरुले सम्पर्क नै यही बाटोको दिएका छन् । पाँचखालबाट त छिर्न दिन्न । प्रहरी नजिकै छ’ हामीलाई लिन आएका ती अपरिचित माओवादीले चालकलाई भने ।

खरो स्वभावमा बोल्ने बानी डा. बरालले भन्नुभयो– ‘पाँचखालबाट छिर्न गाह्रो भनेपछि हिड् न भाइ, अप्ठेरो भए फर्किनुहोला हामी पैदलै जान्छौं ।’

मन नलागि नलागि टयाक्टरले बनाएको ट्रयाकमा चालकले जीप हाल्यो । तीनकुनेमा जम्मा हुँदै गर्दा केही अपरिचित व्यक्तिहरु दायाँ बाँया गरिरहेका थिए । गाडीमा त्यसबारे छलफल भयो । कतै सिआइडीले थाहा पाउने त होइनन् ?

डा. बरालले भन्नुभयो– ‘हा हामीले बाटो चेन्ज गरिहाल्यौं नि । किन डराउने ? तिनीहरुले थाहा पाउँदैनन् ।’

साँच्चिकै बाटो बेस्सरी अप्ठेरो रहेछ । अनेककोट जाने भनेर बल्ल आधा बाटोमा पुगेपछि जानकारी भयो । अनेककोट नपुग्दै वल्लो डाँडासम्म गाडी पुग्यो । त्यहाँ ओर्लेर हिड्यौं । ०५७ चैत ५ गतेको दिन । २०५५ चैत ५ गते ७ जना कलाकार एउटै घरमा प्रहरीले मारेकाले त्यसको स्मृति मनाउने कार्यक्रम रहेछ । बाटामा केही हुल मान्छेहरु त्यसतर्पm जाँदै गरेका भेटिए । 

अनेककोट पुगियो । मञ्च, माइक केही थिएन । सम्पर्क गर्ने घरमा पुगियो । सम्पर्कमा कोही आएनन् । हामीलाई लानेले चाउचाउ हालेका रहेछन झोलामा । एउटा घरमा पुगेर हामीले नै पकाउन लागेऔं । चाउचाउ पाक्दै गर्दा बल्ल भरुवा बन्दुक, ग्रिनेड भिरेका दश÷पन्ध्र जनाको केटा–केटीको हुल सम्पर्कमा आइपुगे ।

भनभने डाँडामा ठूलो रुख देखाउँदै एउटा कार्यकर्ताले भने–‘त्यही भनभने डाँडामा हो कार्यक्रम गर्ने । चारैतिर एम्बुस छ । सुरक्षाको लागि चिन्ता गर्नु पर्दैन ।’

त्यही हुलमा एकसाता अघि भेटिएका बिनोद भन्ने सानो भाइ भेटिए  । (उदयपुरका विनोद भाइ आमा–बुवा नभएका टुहुरा बालक थिए । उनलाई अग्नि सापकोटाले घरमा राखेर पढाउने व्यवस्था मिलादिनु भएको रहेछ ।)

अति चलाख, ती विनोदले कानमा खुसुक्क भने–‘दाइ अस्तिको फोटाहरु ल्याइदिनु भन्नु भएको छ साथीहरुले पिस्करमा खिचेको ।’ 

अनेककोट आउनेबेला फोटो धुलाएको भए ल्याइदिनु भन्ने खबर पहिल्यै भएको थियो । फोटो झोलामै बोकेको थिएँ । मैले भनें–‘पख मलाई भोक लागेको छ । पहिले चाउचाउ खाउँ । पाकिसक्यो मैले खान्छु । अनि देखाउँला ।’

फोटो देखाउन पनि गोप्य सल्लाह गर्ने अवस्था थियो । हतारमा तात्तै चाउचाउ खाएँ । 

‘हिड् विनोद परतिर जाऔं’ मैले भने ।

अलिक पर कान्लामा बसेर मक्खले फोटो हेर्दै थिए विनोदले मैले पालैपालो देखाउँदै थिएँ । माथी एक्कासी ‘ड्यामड्याम’ गरेको आवाज आयो ।

हातमा कटुवा समाएर क्षितिज नामका माओवादी कार्यकर्ता ढिककाल्ना केही नभनि हाम फालेर हाम्रो छेउँमा आइपुगे । घरभित्र दोस्रो लडमा चाउचाउ खानेहरुलाई थाहै थिएन । 

क्षितिजले हस्याङ्गफस्याङ्ग गर्दै भने– ‘पाँच जना ढल्यो, मेरै आँखाले देखेको हो । उताबाट फायर खोल्यो अब यहाँ बस्न दिन्न भागौं ।’

क्षितिजले कुरा सक्न नपाउँदै माथि गाउँमा ‘ऐया, ऐया’ भनेको ठूलो स्वर गुञ्जियो । विनोद र म ठूलो स्वास फेर्दै घरभित्रकालाई ‘भागौं भन्न’ पुग्यौं ।

सबै हतार गर्न लागे । भ¥याङको छेउँमा झोला राखेको थिएँ, हतारहतार झिके । उता हेर्छु आनन्दराम पौडेलले दाइले झन  मज्जाले चाउचाउ खाइरहनु भएको छ । 

‘ए दाइ के गरेको पुलिस आयो माथिबाट । एम्बुस पड्कियो साथीहरु सबै भागे छिटो गर्नुस्’ म ढोका छेउँमा पुगेर आनन्दराम पौडेल दाइलाई भने ।

एक्कसी चाउचाउ खाँदै गरेका थाल फ्याँकेर चश्माको डोरी हल्लाउँदै आनन्दराम दाइ ढोकामा आइपुग्नुभयो ।

अझै विश्वास नलागे जस्तो गर्न लागे केहीले । त्यहीबेला क्षितिज ढोकामा आइपुगे र भने– 
‘छिटो घेरा तोडौं साथी हो । ५ जना ढल्यो । उनीहरुले घेरा मार्ने भए हिडौं । सकेसम्म कम क्षति बेहेरौं ।’

हामी घरबाटा भाग्दै गर्दा धेरै भइयो । कार्यक्रम आउने भनेर सबै घरघरमा लुकेर बसेका रहेछन । अलिक पर खोल्सामा एउटा खरको घर रहेछ । त्यहाँ ज्वरोले सिकिस्त परेका एक महिला थिइन । त्यही सेल्टर लिने जोरबल गर्नुभयो रसकमलले ।

केही लडाकुहरुलाई अल्लो डाँडामा ग्रिनेड र भरुवा बन्दुक समाएर बस्न लगाउनुभयो । 

केही अगुवा नेताहरु हामीसँग रहे त्यही घरको पालीमा कोचाकोच भइयो ।

‘यो प्रतिक्रियावादीहरुको भाडाका टट्टुहरुलाई ठिक लगाइन्छ । एक मिनेट भए पनि यो व्यानर र झण्डा त देखाउनै पर्छ’ रसकमलले आक्रोश पोख्दै भन्नुभयो । (..... रसकमलाई शाही नेपाली सेनाले २०६०... महिना ... गते काभ्रेको ठाउँमा गोली हानि मा¥यो । रकमल त्यतिबेला काभ्रे जिल्लको इन्चार्ज समेत हुनुहुन्थ्यो ।)

माथि गाउँमा चिल्लीबिल्ली सबै सुनिराखेका छौं । एकै छिनमा हेलिकप्टर आकाशमा उड्न थाल्यो । कार्यक्रम गर्ने कि ? घेरा तोड्ने ? बहस शुरु भयो ।

डा. बराल एक्कासी झोक्किएर भन्नुभयो– ‘हामी महान सहिद ती कलाकारको स्मृतिमा आएका हौं रसकमल जी । थप साहित्यकार, पत्रकार, कलाकारलाई फेरी सहिद गराउन आएका हैनौं । ठोस वस्तुको ठोस विश्लेषण गरौं । घेरा तोडौं सकेसम्म चाँडो ।’

पहिले तोड्ने को भन्ने भयो । पहिलोमा तेजबहादुर मिजार र मलाई लगाईयो । मिजार खाइलाग्दा । हातमा करलेश । घन्टी बजेको बज्यै । हामीले त्यहाँबाट काठमाडौैंमा घेरामा परेको सुनाएऔं । एउटा सानो खोला तरेर पारी डाँडाबाट सबै गतिविधि देखिने । हेलिकप्टर आकाशमा फनफनी घुमेको थियो । एम्बुस राखेको ठाउँमा प्रहरीले आगो लगाएछ । डढेलो नै लाग्यो । वारीबाट सुईए गरियो । हातको इशाराले अन्य साथीहरुलाई आउन संकेत ग¥यौं ।

मिजार र म डाँडाको चौतारीमा साथीहरुलाई पर्खियौं । सबै आएपुगे । क्षितिज आइपुगेनन् ।

‘क्षितिज जी दुर्घटनामा पर्नु भयो कि क्या हो ?’ रसकमलले चिन्ता व्यक्त गर्नुभएन ।

त्यो बेला मोबाइल आएको थियो, सबैको पहुँचमा थिएन । सबै जम्मा हुँदा ५ बज्यो । डौडेर पुरै तिघ्रा, पासुला लगलग काँप्ने भएका थिए । अलिक पर गाउँमा पुग्दा सानो पसल रहेछ । त्यहाँ पुगेर थिनआराररुट विस्कुट खाइयो ।

रसकमलले भन्नुभयो–‘ल अब सेल्टर जाने । काठमाडौंबाट आएका साथीहरुलाई पारी लाने ।’

‘टेलिफोन नजिक भएको ठाउँमा राख्नुस् कमरेड । समाचार त पठाउनु प¥यो’ प्रस्ताव गरें । 

‘यस्तो भागाभाग भयो । के समाचार पठाउनु हुन्छ र ?’ रसकमलले भन्नुभयो  ‘जेजे भए त्यही पठाउँछौं । जसरी भागदौड भयो त्यस्तै समाचार हुन्छ’ मैले भनें ।

सेल्टरमा पुगियो । त्यहाँ खाना खानेको संख्या गनियो । समाचार टेलिफोनबाट पठाउने सल्लाह भयो । टेलिफोन कुन्ताबेसीमा रहेछ । दिनेशजी, म, विनोद भाइ र एक जना हाम्रा सुरक्षा गार्ड टेलिफोन भएको ठाउँमा पुग्यौं । विनोदले कटुवा दाइने कम्मरमा बाँधे । 

मूलबाटोबाट जाने कुरै भएन । खेतै खेतको बाटो हिड्यौं । लाइट बाल्ने कुरै भएन । दिनभर गाउँको तनाब । सुरक्षा कडाई हुने नै भयो । घुँडाघुँडा पानी आउने खोला तर्नुपर्ने भयो । 
बगरमा बसेर जुत्ता झिकियो । खोला तरेर टेलिफोन भएको घरमा पुगियो । ती हाम्रा सुरक्षागार्ड बनेकाले ढोका ढकढकाए टेलिफोनका घरबेटीको । 

‘दाइ दाइ ढोका खोल्नुस् त । आज माथि अनेककोटको घट्ना बारे समाचार पठाउने हो । पत्रकार साथीहरु आउनु भएको छ ।’

सटर खोले टेलिफोन सञ्चालकले । सटर लगाएर भर्खर हेन्डफ्री बनाएर डायल टोन सुरु गरेका थियौं । घुम्ति बाटोको छेउमा सानो चौपारी र पिपलको बोट थियो टेलिफोन गर्ने घर । प्रहरीले साइरन बजाउँदै त्यही रोक्यो । मुटु ढु्कढुक गरेर श्वासै रोकिएला जस्तो भयो । चारै जना चुपचाप श्वास सकेसम्म सुस्तरी फेर्यौं । बाहिर प्रहरीको गाडीबाट गुडुडुडु आवाज आइरह्यो ।

गाडी केहीबेरपछि घुर्रघुर्र गराउँदै फर्कियो । मन अलिक ढुक्क भयो । साढे ८ बजिसकेको थियो । यता डेटलाइनको कुरा । समाचार लेखेर पठाउने सम्भावना थिएन । फोनवालालाई उपल्लो तलाको झ्यालबाट प्रहरी चियाउन लगाएऔं । हामीले तलबाट भटाभट फोन हान्यौं ।

गुणराज दाइलाई मोबाइलमा फोन गरें । त्यही बिहानदेखि उहाँलाई ज्वरोले बेस्सरी च्यापेको रहेछ ।

‘मलाई आजै बिहानदेखि बेस्सरी ज्वरोले च्यापेको छ । तै पनि म यस्तो लाइभ न्युज त बनाइहाल्छु नि जान्छु’ गुणराज दाइले भन्नुभयो ।

मेसैसँग घट्ना भनें– ‘माओवादीका कलाकार मारिएको तेस्रो स्मृति सभाको आयोजना रहेछ । काभ्रेको अनेकोटमा । नगरकोटबाट ३ किलोमिटर तल गाउँमा । यता पाँचखालबाट आउँदा मोटर बाटो नजिकै पुगेको रहेछ । माओवादीले चारैतिर एम्बुस राखेका थिए । 

त्यसमध्ये नगरकोटबाट आउने बाटोमा प्रहरीलाई एम्बुसमा पारे । एम्बुस पड्काउनेले दिएको जानकारी अनुसार ५ जना प्रहरी ढलेका थिए रे । उनीहरुको थप अवस्था बारे बुझन सकिएन । काठमाडौंबाट गएका साहित्यकार पत्रकारहरुले सबै सकुशल घेरा तोडे । 

गाउँमा साँझसम्म चिल्लिबिल्ली सुनिन्थ्यो । के कति क्षति भयो, कति पक्रिए थाहा भएन । केही माओवादी कार्यकर्ता समेत परेको आयोजक समितिले जनाएको छ ।’

मैले सकेपछि दिनेश जीले समाचारपत्रमा सम्पर्क गर्नुभयो । फेरी बाहिर निस्कने कसरी अर्को समस्या आइलाग्यो । फोनको पैसा तिरिऊँ । ५६ रुपैया भएको रहेछ । विस्तारै सटर खोलिदिए फोन सञ्चालकले । हामी त्यही चौपारीको छेउबाट पुरानै बाटो समात्यौं । खोला तरेर सेल्टर आइपुग्यौं । त्यहाँ रहेका साथीहरुले खना खाँदै थिए ।

टेलिफोन गर्दा प्रहरी फन्दामा परेको घट्ना सुनाएऔं । उनीहरुले भने–‘माथि बाँच्ने यहाँ झन्दै पर्नुभएन छ । ओहो बच्नु भएछ ।’

भोक बेस्सरी लागेको थियो । बेंसीको नयाँ आलुको तरकारी, दाल, दुःधको व्यवस्था गरिएको रहेछ । तीन पटक थपेर खाइयो । प्रहरीद्वारा दुई वर्षअघि मारिएकी एक कलाकारकी आमा हाम्रै सेल्टरमा रहिछिन । उनीसँग पत्रकारहरुले कुरा गर्ने तयारी भयो । रात छिप्पिदै गयो । घेरा तोड्दाको थकाईले लखटरान परिएकाले भोली मारिएको घरमै गएर कुरा गर्ने सल्लाह भयो । सुत्ने व्यवस्था पल्लो घरमा रहेछ । कटुवा विनोदले भिरेकै थिए । विनोदले मसँग सुत्ने इच्छा व्यक्त गरे । कटुवा झिकेर सिरानीमा राख्दै मेरो छेउँमा निदाए उनी ।

विहान उठेर फेरी अनेककोटतिरै लाग्यौं । विहान चिया नास्ता गरेर फेरी त्यहीं गाउँमा पुगियो । गाउँ पुग्दा चाउचाउ खाएको घरमा पुगियो । सोधियो अघिल्लो दिनको घट्ना बारे । अघिल्लो दिनको घट्ना बारे कोही बोल्न चाहेनन् । 

पछि समाचार सुनेर थाहा भयो । मैले पक्राउ परेको संख्या दिएको थिएन । काठमाडौंमा केदार ओझाले बुझेर मेरो समाचारमा ८५ जना पक्राउ परेको थप गरिदिनुभएछ । हामी गाउँ पुग्दा समाचारपत्रका दीपक रिजाल, काभ्रेबाट भोजराज तिम्लिसिना मोटरसाइकलमा त्यहाँ पुगेका थिए ।

विहान कान्तिपुरमा मेनन्युज आएछ । बाइलाइन आयो घट्नास्थल अनेककोटबाट उजिर मगर भनेर । नेपाल समाचारपत्रमा पछाडी पाना सानो आएछ । दिनेशजीले भन्नुभयो–‘यस्तो हेर्नुस् त हाम्रो समाचार प्लेसिगं ?’

‘घटनाको समाचार त एउटै टिपाएका हौं । मेरोले ठाउँ पाएछ’ मैले दिनेशजीलाई भनें ।

अनेकोट पुगेर एम्बुस पड्केको ठाउँ हेर्यौं । गाउँमा कसैले हामीलाई केही भन्न चाहेनन् । कलाकारहरुलाई मार्दा घरै भत्काइएको रहेछ दुईवर्षअघि । त्यहाँ च्याङ्वा भन्ने निक्कै चर्चित कलाकार मारिएका रहेछन । कलाकार मारिएका घरमा गइयो । पछि माओवादीले साहित्यकार तथा पत्रकार कृष्ण सेन ‘इच्छुक’र च्यागंवाको नामबाट ‘सेन–च्याङ साँस्कृतिक परिवार’ नाम राखेका छन् । 

राती तल कुरा गर्ने भनेकी मारिएकी कलाकारका आमाले आँखामा आँशु पिलपिल गराउँदै भनिन–‘यी ढुंगाहरु रातै थिए । यो देश र जनताका लागि बलिदान दिन तयार छु आमा भन्दै कम्मर मर्काई, मर्काई नाच्थी छोरी । यही हत्या गरे प्रतिक्रियावादीहरुले ।’

फर्किने साधन थिएन ।

दीपकहरु मोटरसाइकल भएकाले काठमाडौं फर्किए ।

म बनेपासम्म आइपुगें ।

त्यहाँ .....प्रल्हाद हुमागाईंलाई भेटें । त्यतिबेला उनी संयुक्त जनमोर्चाको कार्यालयमा थिए । त्यही अफिसमा बसेर अर्को समाचार पठाएँ । बनेपा आइपुग्दा थाहा पाएँ समाचारले यति तहल्का पिटेको रहेछ सबैले साहासी, पहिलो घट्ना भन्न थाले ।

बिहानै काठमाडौं आएँ । दुई दिनको धुलो शरिर पुरै पसिनाले गन्हाएको थियो । घरमा आएर नुहाएँ । 

बाह्र बजेतिर अफिस पुगें । तल गेटबाट मलाई सबैले–

‘ओहो उजिर ।’

आश्चर्य मान्दै घटनाबारे थप बुझ्न चाहे । युवराज घिमिरे दाइ सम्पादक हुनुहन्थ्यो । नारायण वाग्ले दाइ समाचार सम्पादक । अर्को दिनको नियमित सम्पादकीय टिमको ११ बजे मिटिङ्गमा सबै जम्मा भएका थियौं ।

अनेककोट घट्ना बारे सबै बेलिविस्तार लगाएँ । 

अहिले कान्तिपुर टेलिभिजन स्टेशन भएको घरमा चिटिक्कको तीनतिर बस्ने क्यान्टिन थियो । त्यहाँ चिया खान बसेको काठमाडौं पोस्ट साथीहरुले फेरी घेरा हाले । सबै बेलिविस्तार लगाएँ ।

चौथो तलामा पुगेर गोविन्द आचार्यलाई फोन हानें–‘बल्लबल्ल घेरा तोड्न सफल भइयो सर ।’

‘हामी पनि रातभरी छटपटिएऔं । साथीहरु घेरामा परेको खबर पाइयो । सम्पर्क कसैसँग भएन । बिहान तपाईंको समाचार पढेर ढुक्क भइयो’ गोविन्द सरले भन्नुभयो । 

त्यतिबेला युवराज दाइले रिर्पोटरहरुलाई आफ्नो अनुभव लेख्न लगाउने नीति बनाउनुभएको थियो । स्तम्भ थियो ‘रिर्पोटरको डायरी’  । धेरैले जहाँ भेटे पनि त्यही घट्ना सोधिरहने । हैरान पार्थे । मैले घट्नाको पाचौं दिनपछि रिर्पोटरको डायरी लेखें । ७ पेजमा छापिन्थ्यो । शिर्षक गुणराज दाइले चयन गरिदिनुभयो ।

प्रहरी घेरा तोड्दा र समाचार पठाउँदा प्रहरी फन्दबाट जोगिएको सबै बेलिविस्तार लेखें । अन्तमा ‘नमरी बाँचे, कालले साँचे समाचार कति कति’ भनेर टुंगाएको थिएँ । त्यसैलाई गुणराज दाइले शिर्षक राखिदिए ।

त्यही डायरीको लेख छेउमा एउटी छापामारले ग्रिनेट समाएर जोस्सिएको फोटो राखेँ । पछि नेगेटिभ मनऋषि धितालले माग्नुभयो धुलाउने भनेर । मैले दिएँ । पुतली सडकमा त्यतिबेला जनआव्हानको कार्यालय थियो । त्यहीं राख्नु भएको रहेछ । धिताल पक्राउ पर्दा प्रहरीले त्यो नेगेटिभ समेत सबै कागजपत्र जफत गरेछ ।

मनऋषि र मेरो जेलमा भेट हुँदा, भूमिगत, शान्ति प्रक्रिायमा आएदेखि सधैं त्यो नेगेटिभको कुरा हुन्छ । माओवादी कार्यकर्ता नबनेर पत्रकारिता र साहित्यकार पहिलो पटक घेरामा परेको ऐतिहासिक घटनाको फोटो गुम्यो भनेर हामीबीच छलफल चलिरहेको छ । 

(२०५७ चैत ५ गते ‘अनेकोटमा साँकृतिक प्रतिरोध दिवस’ मनाउने क्रमममा प्रहरी घेराको संस्मरण गर्दै मगरद्वारा लिखित “अंश’’ पुस्तकको एउटा खण्ड ।)

प्रतिकृया दिनुहोस
प्राप्त प्रतिक्रिया
तपाईँको मत

ट्रम्प, जोन्सन, नेतन्याहु वा म्याक्रोन जस्तो हामी कोभिड १९ विरुद्ध ‘युद्ध’ चाहन्नौं

  • २४ चैत, २०७६

एउटा औँलाले देखाएर ‘तिम्रो देशलाई तिम्रो आवश्यकता छ’ भनिरहेका १९औँ शताब्दीतिरका बेलायतका उच्च सैन्य अधिकारी कडा र लामो दाह्रीवाल लोर्ड केचनरको

जब त्यो दिन मैले मेरो योनी नै छैन भन्ने थाहा पाए...

  • २२ चैत, २०७६

एजेन्सी । डाक्टरले त उनलाई महिनावारीसँग जोडिएको एक सामान्य प्रश्न मात्रै सोधेको थियो ।  डाक्टरको त्यही प्रश्नबाट केन्याकी ‘जुलियन पिटर’लाई

२२ वर्ष चीनमा बसेका चिकित्सकको अनुभव : ८० प्रतिशत कोरोना संक्रमित सिटामोल खाएर निको भए

  • २२ चैत, २०७६

काठमाडौँ । शुक्रबार अपराह्न भैँसेपाटीस्थित निवास पुग्दा उनले चिनियाँ सरकारका प्रतिनिधि, प्राध्यापक र चिकित्सकहरुबाट बधाई ग्रहण गरिरहेका थिए । उनको